Metodologia

Randomizacja to losowe przydzielanie uczestników do grup badawczych. To najsilniejsza metoda ograniczania wpływu czynników, których badacze nie mierzą.

Rodzaj badania pomaga ocenić, jak ostrożnie należy czytać wynik. Nie zastępuje jednak oceny jakości konkretnej publikacji.

Te pojęcia często występują razem, ale opisują dwie różne części pracy nad zebranymi badaniami.

Przedział ufności pokazuje precyzję oszacowania efektu. To on, a nie samo „p < 0,05”, mówi, ile wiemy o prawdziwej wielkości efektu.

Wynik może być istotny statystycznie i jednocześnie zbyt mały, by mieć praktyczne znaczenie. To dwa różne pytania.

Wielkość efektu opisuje skalę różnicy, a nie tylko to, czy w danych pojawił się sygnał statystyczny.

Różne wyniki w metaanalizie nie muszą oznaczać błędu. Mogą wynikać z realnych różnic między uczestnikami, interwencjami i pomiarami.

Ten sam wynik może brzmieć bardzo inaczej jako procent względny i jako liczba zdarzeń w konkretnej grupie.

Wynik laboratoryjny lub wskaźnik pośredni może być ważny, ale nie zawsze przekłada się na odczuwalną korzyść zdrowotną.

Ryzyko błędu systematycznego ocenia, czy sposób przeprowadzenia badania mógł przesunąć wynik w jednym kierunku — niezależnie od liczby uczestników.

Gdy badania z określonym wynikiem częściej są publikowane, obraz dowodów może wyglądać korzystniej albo pewniej niż w rzeczywistości.

Brak odnotowanych działań niepożądanych może oznaczać brak danych, krótki czas obserwacji albo zbyt małą próbę do wykrycia rzadkich zdarzeń.

Informacja o finansowaniu i konfliktach interesów pomaga rozumieć kontekst badania, ale sama nie rozstrzyga o prawdziwości wyniku.

Zakres dostępnego źródła wpływa na to, ile można sprawdzić. Status publikacji może też zmienić się po jej pierwotnym wydaniu.